่คิลิมันจาโรก็ได้ชื่อว่าเป็นภูเขาทีี่มีความหลากหลายทางภูมิศาสตร์เป็นอย่างมาก จากฐานไปสู่ยอดสูงสุดเราจะพบกับภูมิประเทศแบบร้อนชื้นแถบเส้นศูนย์สูตรไปจนถึงภูมิประเทศบริเวณขั้วโลกเหนือ ระยะเวลาภายในสองถึงสามวันที่เราไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ เราจะผ่านทั้งที่ราบสูง ป่าละเมาะที่ค่อนข้างแห้งแล้ง พื้นที่เพาะปลูก ป่าร้อนชื้น ทุ่งหญ้าที่ปกคลุมไปด้วยไม้แคระที่เรียกว่า moorland ทุ่งหญ้าแอลป์ไพน์ตลอดจนตระไคร้น้ำและเห็ดราตามก้อนหิน Peter Marshall นักเขียนเกี่ยวประเทศแทนซาเนียชื่อดังได้เขียนบรรยายถึงความหลากหลายทาง
อาศัยอยู่ในป่าบริเวณฐาน ไปสู่แบคทีเรียตัวแรกที่กระดุกกระดิกอยู่บนยอดเขา”


จากความงามที่เป็นเอกลักษณ์และความหลากหลายทางภูมิศาสตร์ คิลิมันจาโรได้ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทุุกทั่วสารทิศทั้งยุโรป อเมริกาและเอเชีย โดยเฉพาะญี่ปุ่น มาท้าพิสูจน์ความงามและความแข็งแกร่งของตน ปีหนึ่งตกประมาณ 11,000 คน มีรายงานว่านักปีนเขาที่มายลโฉมคิลิมันจาโรอายุน้้อยที่สุดคือ 11ปี ส่วนอายุมากที่สุดนั้่นมีอายุถึง74ปี อย่างไรก็ตามในจำนวนผู้ที่มุ่งมั่นมาพิชิต
คิลิมันจาโลนึ้กว่า 80เปอร์เซนต์ต้องล้มเหลวกลับบ้่านไปก่อนที่จะได้สัมผัสกับหิมะบน
ยอดเขา มีเพียง 10กว่าเปอร์เซนต์เท่านั้นที่ได้ไปยืนสูดอากาศโพสท่าถ่ายรูปกับ
กองหิมะหนึ่งเดียวในแอฟริกา อุปสรรคสำคัญที่ทำให้หลายคนไปไม่ถึงดวงดาว
ก็คือโรคแอลทิจูด (Altitude Sickness) เมื่อเดินขึ้นไปในระดับที่สูงขึ้นเรื่อยๆออกซิเจนในอากาศก็จะเริ่มลดน้อยลง นักไต่เขาที่มีร่างกายไม่ฟิตพอก็จะมีปฏิกิริยาที่ค่อนข้างไวกับการเปลี่ยนแปลง
ของปริมาณออกซิเจน จึงทำให้เกิดอาการไม่สบายต่างๆกันไป อย่างเบาๆก็แค่คลื่นไส้ เวียนศรีษะ เหนื่อยล้าอ่อนเพลีย อาการเหล่านี้สามารถแก้ได้ด้วยการไต่ขึ้นไปอย่างช้่าๆ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัวที่ละน้อย บางรายมีอาการหนักถึงข้ันหายใจติดขัด หน้าเขียว นำ้ลายฟูมปาก บางรายอาจปวดหัวอย่างแรง เพ้อ สับสน เดินโซเซ ทั้งนี้ก็์เนื่องจากมีน้ำในสมองมากเกินไป ซึ่งอาจทำให้เสียชีวิตหรือพิการทางสมองได้ เพราะฉะนั้นหากใครต้องการชื่นชมความงามของคิลิมันจาโรจนถึงยอดบนสุดแล้วละก็ต้องเตรียมความพร้อมของร่างกายล่วงหน้าให้เป็นอย่างดีเพื่อที่จะได้ไม่ผิดหวังกลับไป






edit @ 2006/05/15 23:39:40
edit @ 2006/05/16 17:56:27
edit @ 2006/05/16 23:38:27